تله شعر

شعر من تصویریست نامفهوم
از کُلاژ تک سکانس های زمان
شده یک ژانر , پر از بی خوابی
زیر مونتاژی بد از حدس و گمان

دفترم , مثل اتوبانی عریض
پارک ممنوع به کلامی بی راه
خط کشی های سیاه کاغذ
همچون انگشتی اشاره در راه

سجع و ایهام و جناس و ترصیع
پرسوناژهای تِله شعر من اند
دکوپاژ ها همگی بی سر و ته
می کِشند فکر به یک حس چَرند

تله شعر من یک تک گویی ذهن
در فلاش بک به فضایی مَنفیست
نیم بیت ها پر از احساس و بیان
راه , استعاره از بیتی خیس ... 

ذهن من شاعره یی خود آگاه
از هجوم واژه ها سردرگم !
با سکوتی , حکم یک کات بلند
و یک سوسپانس , ته بیت دهم
/ 0 نظر / 16 بازدید